Kościół św. Floriana

Klasztor pocysterski

Diecezja Sandomierska

Historia tego miejsca sięga roku 1185. Wtedy to do Koprzywnicy przybył opat Teodoryk z Marymontu, który dzięki środkom finansowym wojewody sandomierskiego Mikołaja Bogorii herbu Habdank i króla Polski Kazimierza Sprawiedliwego rozpoczął budowę kościoła pw. Panny Marii i św. Floriana. Nieco później rozpoczęła się budowa klasztoru cystersów. Obydwa te budynki są ze sobą połączonę i kryją w sobie mnóstwo bardzo cennych i starych zabytków.
Kościół i klasztor koprzywnicki ufundowany został przez komesa Mikołaja Bogorię w czasach Kazimierza Sprawiedliwego. Sprowadził tutaj zakonników z burgundzkiego klasztoru w Morimond. Zakonnicy przybyli na miejsce w 1185 roku, a ukończony kościół konsekrował w 1207 roku krakowski biskup Pełko.
Kościół i zespół budynków poklasztornych nosi ślady licznych przebudowań i remontów dokonywanych zgodnie z założeniami późniejszych stylów architektonicznych. Jest budowlą bazylikową, trójnawową, systemu filarowego z transeptem i prostokątnym prezbiterium. Jest jednym z najcenniejszych przykładów architektury romańskiej, która tutaj zaczyna posługiwać się w budowie sklepień ostrołukiem i używa do tego ciosu. Uderza bardzo staranna i solidna technika budowy, przykuwa uwagę harmonijny rozkład przestrzeni, piękny rytm arkad, gurtów i żeber sklepiennych. Filary i półkolumny są zdobione płaskorzeźbionymi ornamentami geometrycznymi i roślinnymi. Zworniki zdobione są tzw. dekoracją plecionkową. Zwłaszcza ciekawy jest zwornik zachodniego przęsła nawy południowej z Barankiem Bożym. Dekoracje malarskie wnętrza należą do najważniejszych i najcenniejszych elementów bogatego wyposażenia kościoła. Dziś obserwować możemy między innymi pozostałości gotyckich krużganków w postaci śladów ostrych łuków na ścianie północnej kościoła i zachodniej ścianie jedynego zachowanego, wschodniego skrzydła klasztoru. Ingerencją gotyku są również podniesione szczyty uzupełnione cegłą. Zwraca uwagę nietypowa i bardzo charakterystyczna sygnaturka, której projekt pochodzi z XVII wieku. Kościoły cysterskie zawsze budowane były bez wież, dozwolona była tylko właśnie sygnaturka. Barok z owym przepisem obszedł się w sobie właściwy sposób. Ingerencje barokowe są tu zresztą szczególnie widoczne. Najbardziej charakterystycznym elementem kościoła koprzywnickiego widocznym z daleka jest piękna barokowa wieża przypominająca odwrócony do góry kielich bez podstawy zwany kulawką. We wschodnim skrzydle klasztoru najlepiej zachował się kapitularz. Jest to obszerna sala z kamienną posadzką w której na dwóch kolumnach wspiera się kamienne sklepienie krzyżowe. Pierwotny układ świątyni zaburza dobudowana w XVII wieku od strony północnej zakrystia i brak południowej kaplicy bocznej.
Ołtarz główny wybudowany przed 1645 roku w stylu barokowym został ufundowany przez Opata Zbigniewa Ossolińskiego z Tenczyna. Obraz do niego namalował nadworny malarz króla Władysława IV i jest sygnowany i datowany "Bartłomiej Strobel 1645 roku", a przedstawia sceny Wniebowzięcia Matki Bożej. Po prawej stronie prezbiterium zwraca uwagę ołtarz Matki Bożej Różańcowej z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem z początku XVII wieku. Ołtarz został ufundowany przez opata Franciszka Rzerowskiego na początku XVII wieku, bogato złocony, jest wykonany w stylu barokowym. Zasuwę do obrazu stanowi drugi obraz. Malowany na płótnie naklejonym na deskę przedstawia Zwiastowanie NMP.
Obok ołtarza Matki Bożej jest kaplica św. Walentego. W kaplicy ołtarz św. Walentego z obrazem świętego, namalowanym na desce w 1650 roku i szkatułka z jego relikwiami. Od strony północnej w kaplicy znajduje się ołtarz Pana Jezusa Ukrzyżowanego z pięknym barokowym krzyżem z wizerunkiem Chrystusa Pana. W północnym ramieniu transeptu ustawiony jest ołtarz św. Anny Samotrzeciej z pierwszej połowy XVIII wieku, z obrazem świętej namalowanym w XVII wieku. W nawie głównej znajduje się ambona z około 1713 roku, w stylu regencji, którą wybudował ostatni opat cystersów Krzysztof Bogoryja Skotnicki.
Bardzo ciekawym zabytkiem ze względu na kształt jest sarkofag Niedrzwickich z 1581 roku wykonany przez rzeźbiarza Santi Gucci. Całość wnętrza kościoła uzupełnia wielobarwna  polichromia o motywach roślinnych na żebrach i gurtach sklepień, chrzcielnice, kropielnice, podnóżki w formie lwów z XVII wieku i dużych rozmiarów obrazy: "Pokłon Pasterzy", "Św. Jakub Mniejszy" i sceny z życia św. Walentego – pochodzące z XVII wieku.

Koprzywnica_lotnicze_02.jpg
Koprzywnica_20090925_03.jpg
Koprzywnica5953.jpg
Koprzywnica_20090925_13.jpg
Koprzywnica_20090925_06.jpg
Koprzywnica_20090925_17.jpg
Koprzywnica_17.jpg
Koprzywnica_22.jpg
Koprzywnica_16.jpg
Koprzywnica_19.jpg
Koprzywnica_20090925_38.jpg
Koprzywnica_07.jpg
Koprzywnica_02.jpg
Koprzywnica_03.jpg
Koprzywnica_05.jpg
Koprzywnica_08.jpg
Koprzywnica_09.jpg
Koprzywnica_10.jpg
Koprzywnica_18.jpg
Koprzywnica_20.jpg
Koprzywnica_21.jpg
Koprzywnica_12.jpg
Koprzywnica_14.jpg
Koprzywnica_15.jpg
Koprzywnica_11.jpg
Koprzywnica_24.jpg
Koprzywnica_23.jpg